تفاوت VVF و VCF در VMware 9.1؛ کدام پلتفرم برای سازمان شما مناسب‌تر است؟

اگر اخبار و تغییرات VMware را در یکی دو سال اخیر دنبال کرده باشید، احتمالاً با این سؤال روبه‌رو شده‌اید که بالاخره باید سراغ VVF برویم یا VCF؟

تا قبل از تغییرات جدید، خیلی از سازمان‌ها محصولات VMware را جدا از هم می‌شناختند و خریداری می‌کردند: vSphere برای مجازی‌سازی، vSAN برای ذخیره‌سازی نرم‌افزارمحور، NSX برای شبکه، Aria برای مانیتورینگ و اتوماسیون و چند محصول دیگر برای نیازهای تکمیلی. اما در نسل جدید محصولات VMware، مخصوصاً از نسخه 9 به بعد، سبد محصولات حول دو پلتفرم اصلی بازطراحی شده است:

• VMware vSphere Foundation یا VVF
• VMware Cloud Foundation یا VCF

همین تغییر باعث شده انتخاب دیگر فقط بین دو لایسنس با تعداد قابلیت‌های متفاوت نباشد. در واقع باید تصمیم بگیرید که به یک پلتفرم کامل برای اجرای ماشین‌های مجازی و کانتینرها نیاز دارید یا می‌خواهید یک Private Cloud یکپارچه با شبکه نرم‌افزارمحور، اتوماسیون، عملیات متمرکز و سرویس‌های Self-Service بسازید.

در این مقاله می‌خواهم بدون تکرار توضیحات بازاریابی، تفاوت واقعی VVF و VCF در نسخه 9.1 را بررسی کنم؛ اینکه داخل هر پکیج دقیقاً چه محصولاتی قرار گرفته، هرکدام چه کاری انجام می‌دهند و انتخاب اشتباه چه اثری روی معماری و هزینه‌های آینده سازمان می‌گذارد.

تفاوت VVF و VCF در یک جمله

اگر بخواهم تفاوت را خیلی کوتاه بگویم، VVF یک پلتفرم برای مجازی‌سازی و مدیریت Workloadهاست؛ اما VCF یک پلتفرم کامل Private Cloud است.

VVF روی Compute، مدیریت متمرکز، Storage نرم‌افزارمحور، Kubernetes و عملیات زیرساخت تمرکز دارد. VCF تمام این پایه‌ها را در اختیار شما قرار می‌دهد و در کنار آن، شبکه نرم‌افزارمحور، اتوماسیون، Self-Service، مدیریت یکپارچه چرخه عمر، جابه‌جایی Workload، مدیریت پیشرفته شبکه و سرویس‌های Private AI را نیز وارد پلتفرم می‌کند.

پس VCF را نباید فقط «نسخه بزرگ‌تر VVF» دانست. تفاوت اصلی در تعداد قابلیت‌ها نیست؛ مدل بهره‌برداری از زیرساخت متفاوت است. در VVF معمولاً تیم زیرساخت یک محیط مجازی‌سازی مدرن را اداره می‌کند. در VCF قرار است همان زیرساخت به شکل یک سرویس ابری داخلی در اختیار تیم‌ها، پروژه‌ها و مصرف‌کنندگان مختلف قرار بگیرد.

Broadcom نیز در سند رسمی مقایسه نسخه 9.1، VVF را یک Enterprise Workload Platform و VCF را یک Full-Stack IaaS Platform معرفی می‌کند. این تعریف، مرز میان دو پلتفرم را بهتر از مقایسه ساده تعداد محصولات نشان می‌دهد.

چرا VMware سبد محصولاتش را به VVF و VCF محدود کرد؟

در مدل قدیمی، سازمان ممکن بود vSphere، vSAN، NSX، Aria Operations و Aria Automation را با قراردادها و نسخه‌های مختلف در اختیار داشته باشد. نتیجه این بود که طراحی، پشتیبانی، ارتقا و حتی تشخیص اینکه چه قابلیتی تحت کدام لایسنس قرار دارد، به‌مرور پیچیده می‌شد.

در مدل جدید، محصولات اصلی در قالب پلتفرم عرضه می‌شوند. این کار از یک طرف خرید و انتخاب را ساده‌تر کرده، اما از طرف دیگر اهمیت انتخاب درست میان VVF و VCF را بالا برده است. چون اگر امروز VVF انتخاب کنید ولی معماری آینده شما به NSX، اتوماسیون چندمستاجری، مدیریت متمرکز چند محیط یا Private Cloud Service نیاز داشته باشد، باید مسیر توسعه یا ارتقا به VCF را هم از ابتدا در نظر بگیرید.

نکته مهم دیگر این است که عرضه نسخه 9.1 نیز عملاً حول همین دو پلتفرم انجام می‌شود. قابلیت‌های vSphere 9.1 در قالب VMware vSphere Foundation 9.1 و VMware Cloud Foundation 9.1 ارائه شده‌اند. بنابراین مقایسه VVF و VCF فقط برای خرید لایسنس مهم نیست؛ مسیر فنی استفاده از نسل جدید VMware را هم تعیین می‌کند.

VMware vSphere Foundation یا VVF چیست؟

VMware vSphere Foundation یک پلتفرم زیرساختی برای اجرای Workloadهای سازمانی است. این Workload می‌تواند ماشین مجازی، کانتینر یا سرویس مبتنی بر Kubernetes باشد.

اگر سازمان شما به یک زیرساخت مجازی‌سازی Enterprise نیاز دارد، می‌خواهد Compute و Storage را یکپارچه مدیریت کند، از Kubernetes در بستر vSphere استفاده کند و برای مانیتورینگ، لاگ و عیب‌یابی ابزار متمرکز داشته باشد، VVF بخش زیادی از این نیازها را پوشش می‌دهد.

VVF برای سازمانی مناسب است که هنوز الزام مشخصی برای ساخت Private Cloud تمام‌عیار ندارد؛ اما نمی‌خواهد در سطح یک Hypervisor ساده هم باقی بماند. این پکیج نسبت به خرید سنتی vSphere دید گسترده‌تری دارد، چون vSAN، VKS و VCF Operations را نیز وارد پلتفرم می‌کند.

محصولات و اجزای اصلی VVF 9.1

طبق FAQ و Datasheet رسمی VMware، اجزای اصلی VMware vSphere Foundation شامل موارد زیر است:

1. VMware vSphere Enterprise Plus

vSphere هسته Compute و مجازی‌سازی VVF است. ESX روی سرورها نصب می‌شود و منابع پردازنده، حافظه، شبکه و Storage را برای اجرای ماشین‌های مجازی در اختیار پلتفرم قرار می‌دهد.

قابلیت‌هایی مانند vMotion، High Availability، Distributed Resource Scheduler، Storage vMotion، Fault Tolerance، Distributed Switch، Host Profiles و Lifecycle Management در همین لایه قرار می‌گیرند.

در نسخه 9.1 قابلیت‌هایی مانند Live Patching برای ESX، Memory Tiering، بهبودهای vCenter و مدیریت پیشرفته‌تر پیکربندی نیز جایگاه مهم‌تری پیدا کرده‌اند. هدف این است که عملیات نگهداری با قطعی کمتر انجام شود و سازمان بتواند استفاده بهتری از منابع سخت‌افزاری، مخصوصاً حافظه، داشته باشد.

البته وقتی در VVF از vSphere Enterprise Plus صحبت می‌کنیم، منظور بخشی از پلتفرم VVF است؛ نه اینکه نسخه مستقل vSphere Enterprise Plus 9.1 جداگانه قابل خرید باشد. در اسناد رسمی محصول تأکید شده که قابلیت‌های نسخه 9.1 از طریق VVF و VCF ارائه می‌شوند.

2. VMware vCenter Standard

vCenter نقطه مدیریت متمرکز محیط vSphere است. بدون vCenter می‌توان یک ESX Host را به‌صورت مستقل مدیریت کرد، اما قابلیت‌هایی مانند Cluster، vMotion، DRS، HA، مدیریت متمرکز شبکه، Lifecycle و بسیاری از امکانات Enterprise وابسته به vCenter هستند.

در یک محیط واقعی، vCenter فقط یک کنسول برای ساخت VM نیست. موجودی زیرساخت، مجوزهای دسترسی، Templateها، Clusterها، سیاست‌های Storage، عملیات Lifecycle و بخش زیادی از کنترل‌های مدیریتی از طریق آن انجام می‌شود.

وجود vCenter Standard در VVF به این معناست که سازمان برای مدیریت چند Host و چند Cluster، همان ساختار استاندارد و Enterprise را در اختیار دارد.

3. VMware vSAN

vSAN لایه Software-Defined Storage در VVF است. این محصول دیسک‌های محلی سرورهای ESX را در قالب یک Datastore اشتراکی و توزیع‌شده در اختیار Cluster قرار می‌دهد و امکان ساخت معماری Hyperconverged را فراهم می‌کند.

در VVF، به‌ازای هر Core لایسنس‌شده، 0.25 TiB ظرفیت خام vSAN در نظر گرفته می‌شود. این ظرفیت در سطح محیط VVF قابل تجمیع است؛ یعنی لازم نیست سهم هر سرور فقط روی همان سرور مصرف شود. سازمان می‌تواند ظرفیت مجاز را بین Clusterهای vSAN توزیع کند و حتی Clusterهای Compute-Only داشته باشد.

اگر ظرفیت ذخیره‌سازی موردنیاز بیشتر از Entitlement اولیه باشد، باید vSAN Capacity Add-on جداگانه تهیه شود.

نکته مهم این است که فعال‌کردن vSAN در تمام Clusterهای VVF اجباری نیست. همچنان می‌توانید از Storageهای خارجی مبتنی بر Fibre Channel، iSCSI یا NFS استفاده کنید. بنابراین حضور vSAN در پکیج، سازمان را مجبور به تغییر فوری معماری Storage نمی‌کند.

4. VMware vSphere Kubernetes Service یا VKS

VKS بستری برای ساخت و مدیریت Clusterهای Kubernetes روی vSphere است. این سرویس ادامه مسیر Tanzu Kubernetes Grid است، اما در سبد جدید با نام vSphere Kubernetes Service معرفی می‌شود.

با VKS می‌توانید ماشین‌های مجازی و Workloadهای کانتینری را روی یک زیرساخت مشترک اجرا کنید. تیم زیرساخت همچنان از ابزارها و سیاست‌های vSphere استفاده می‌کند و تیم توسعه نیز یک محیط Kubernetes استاندارد برای اجرای برنامه‌های مدرن در اختیار دارد.

VKS در هر دو پکیج VVF و VCF وجود دارد، اما دامنه سرویس‌های اطراف آن یکسان نیست. در VVF، Kubernetes Runtime و سرویس‌های پایه در دسترس‌اند. در VCF، VKS با قابلیت‌هایی مانند Multi-Cluster Lifecycle Management، سرویس‌های شبکه پیشرفته‌تر، GitOps، Secret Service، سیاست‌گذاری متمرکز و Automation عمیق‌تر ترکیب می‌شود. این تفاوت را در بخش دوم مقاله دقیق‌تر بررسی می‌کنیم.

5. VMware Cloud Foundation Operations

نام VCF Operations ممکن است این تصور را ایجاد کند که فقط در VCF وجود دارد، اما بخشی از آن در VVF هم ارائه می‌شود.

VCF Operations در VVF برای مانیتورینگ سلامت، ظرفیت، Performance، بهینه‌سازی منابع، تحلیل هزینه، مشاهده لاگ‌ها و عیب‌یابی زیرساخت استفاده می‌شود. قابلیت‌های VCF Operations for Logs و VCF Operations Diagnostics نیز در پکیج VVF قرار دارند. این مجموعه در نسل قبلی با محصولاتی مانند Aria Operations، Aria Operations for Logs و Skyline شناخته می‌شد.

تفاوت اصلی اینجاست که VVF تمام قابلیت‌های عملیاتی VCF را دریافت نمی‌کند. برای مثال، مدیریت یکپارچه Fleet، عملیات شبکه، Certificate و Password Management سراسری و Lifecycle کامل اجزای Full Stack در VCF گسترده‌تر است. در VVF، Lifecycle اصلی Hostها و Clusterها همچنان با vSphere Lifecycle Manager انجام می‌شود.

چه مواردی جزو هسته VVF نیستند؟

داشتن VVF به‌معنای دریافت تمام محصولات VMware نیست. موارد زیر داخل هسته اصلی VVF قرار ندارند یا به‌صورت Add-on جداگانه عرضه می‌شوند:

• ظرفیت اضافه vSAN بیشتر از 0.25 TiB به‌ازای هر Core
• VMware Avi Load Balancer برای Load Balancing پیشرفته
• VMware Live Recovery Cloud
• VMware Site Recovery Manager
• قابلیت‌های شبکه نرم‌افزارمحور کامل NSX
• VCF Automation و پورتال Self-Service کامل
• VCF Operations for Networks با دامنه کامل VCF
• سرویس‌های پیشرفته امنیتی مانند vDefend Firewall

این تفکیک مهم است. گاهی در مقایسه‌ها نوشته می‌شود VVF شامل vSphere، vSAN، Operations و Kubernetes است و بعد این برداشت شکل می‌گیرد که با چند Add-on کوچک می‌توان آن را کاملاً به VCF تبدیل کرد. در عمل، VCF فقط مجموعه‌ای از Add-onها نیست؛ لایه مدیریتی و عملیاتی متفاوتی برای اداره کل Private Cloud دارد.

VMware Cloud Foundation یا VCF چیست؟

VMware Cloud Foundation یک پلتفرم Full-Stack برای ساخت و مدیریت Private Cloud است. در این معماری، Compute، Storage، Networking، Kubernetes، Operations و Automation به‌عنوان اجزای جدا از هم دیده نمی‌شوند؛ قرار است همه آن‌ها در یک مدل عملیاتی هماهنگ نصب، پیکربندی، مانیتور و به‌روزرسانی شوند.

VCF برای سازمانی ساخته شده که می‌خواهد زیرساخت را از مدل سنتی «درخواست سرور از تیم IT» به مدل Cloud Operating Model نزدیک کند. یعنی تیم‌ها بتوانند بر اساس سیاست‌ها و سطح دسترسی خود، VM، Kubernetes Cluster، Network، Volume یا سایر سرویس‌های مجاز را از طریق Catalog یا API درخواست کنند و پلتفرم، Provisioning و چرخه عمر آن را مدیریت کند.

این موضوع مخصوصاً در سازمان‌های بزرگ، محیط‌های چندسایتی، دیتاسنترهای دارای چند تیم، Service Providerها و مجموعه‌هایی که به استانداردسازی و اتوماسیون گسترده نیاز دارند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

محصولات و اجزای اصلی VCF 9.1

طبق FAQ رسمی VCF 9.1، محصولات و سرویس‌های اصلی این پلتفرم شامل vSphere، vSAN، NSX، VKS، VCF Operations، VCF Automation، HCX و VCF Private AI Services هستند. علاوه بر این‌ها، Fleet Management، VCF Installer و سرویس‌های مدیریت Lifecycle نقش مهمی در یکپارچه‌کردن همین محصولات دارند.

1. VMware vSphere و vCenter

لایه Compute در VCF نیز بر پایه ESX و vCenter ساخته می‌شود. بنابراین تمام قابلیت‌های اصلی مجازی‌سازی، مدیریت Cluster، جابه‌جایی Workload، High Availability و تخصیص منابع در VCF حضور دارند.

تفاوت در این است که vSphere در VCF بخشی از یک معماری بزرگ‌تر است. Clusterها می‌توانند در قالب Management Domain و Workload Domain سازمان‌دهی شوند و Lifecycle آن‌ها همراه با سایر اجزای پلتفرم مدیریت شود.

2. VMware vSAN

vSAN لایه Storage نرم‌افزارمحور VCF است و می‌تواند Storage موردنیاز Management Domain و Workload Domainها را تأمین کند. قابلیت‌هایی مانند HCI، vSAN Storage Cluster، Remote Datastore، Stretched Cluster، Snapshotهای تغییرناپذیر و Replication، امکان طراحی سناریوهای متنوع‌تری را فراهم می‌کنند.

VCF الزاماً به این معنا نیست که تمام Workloadها فقط باید روی vSAN قرار بگیرند. استفاده از Storageهای خارجی در سناریوهای پشتیبانی‌شده همچنان امکان‌پذیر است؛ اما vSAN عمیق‌ترین یکپارچگی را با Lifecycle و عملیات VCF دارد.

3. VMware NSX

NSX یکی از اصلی‌ترین نقاط جدایی VCF از VVF است. در VVF شبکه مجازی عمدتاً بر پایه vSphere Distributed Switch، VLAN و قابلیت‌های شبکه‌ای vSphere مدیریت می‌شود. در VCF، NSX یک لایه کامل Software-Defined Networking در اختیار پلتفرم قرار می‌دهد.

با NSX می‌توان Routing، Switching، NAT، VPN، DHCP، IPAM، Virtual Private Cloud، Multi-Tenancy و شبکه‌های موردنیاز Workloadها را به‌شکل نرم‌افزاری و مبتنی بر Policy مدیریت کرد. این موضوع برای ساخت سرویس‌های Self-Service و جداسازی پروژه‌ها یا Tenantها ضروری است.

البته باید میان NSX Networking و سرویس امنیتی پیشرفته vDefend Firewall تفاوت قائل شویم. NSX به‌عنوان جزء اصلی VCF حضور دارد، اما برخی قابلیت‌های پیشرفته Distributed Firewall، Gateway Firewall و امنیت شبکه به Add-on جداگانه نیاز دارند. پس نباید صرف وجود NSX در VCF را معادل دریافت تمام قابلیت‌های vDefend دانست.

4. VMware vSphere Kubernetes Service

VKS در VCF فقط یک Kubernetes Runtime نیست؛ بخشی از Application Platform و مدل ارائه سرویس Private Cloud است.

در VCF می‌توان چرخه عمر چندین Kubernetes Cluster را متمرکز مدیریت کرد، سیاست‌های مربوط به Namespace و VPC را اعمال کرد، از سرویس‌هایی مانند Harbor، GitOps، Secret Management، External DNS و Data Services استفاده کرد و Kubernetes را در کنار VMها از طریق یک مدل مدیریتی مشترک ارائه داد.

برای سازمانی که Kubernetes را فقط در حد یک Cluster آزمایشی می‌خواهد، این سطح از یکپارچگی شاید ضروری نباشد. اما وقتی تعداد Clusterها زیاد می‌شود یا چند تیم توسعه از زیرساخت استفاده می‌کنند، مدیریت متمرکز VKS در VCF ارزش واقعی خود را نشان می‌دهد.

5. VMware Cloud Foundation Operations

VCF Operations کنسول اصلی مشاهده، کنترل و عملیات Private Cloud است. این محصول اطلاعات Compute، Storage، Network، Kubernetes و Workloadها را جمع‌آوری می‌کند و برای مانیتورینگ، Capacity Planning، Cost Management، عیب‌یابی، تحلیل لاگ، Compliance و مدیریت سلامت پلتفرم به کار می‌رود.

در VCF، Operations فقط یک ابزار Monitoring نیست. مدیریت لایسنس نسخه 9، مشاهده موجودی سراسری، مدیریت Certificate و Password، کنترل Lifecycle و هماهنگی چند محیط نیز به این لایه وابسته شده است.

در نسخه 9.1 مقیاس VCF Operations افزایش پیدا کرده و مدیریت تعداد بیشتری ESX Host و اجرای Upgradeهای موازی گسترده‌تر امکان‌پذیر شده است. این تغییر برای سازمان‌هایی که چند دیتاسنتر یا تعداد زیادی Cluster دارند، مستقیماً روی زمان عملیات و نگهداری اثر می‌گذارد.

6. VCF Operations for Networks

این بخش برای مشاهده و تحلیل ارتباط میان شبکه مجازی و فیزیکی استفاده می‌شود. Flowها، مسیر عبور ترافیک، توپولوژی، وابستگی برنامه‌ها، وضعیت تجهیزات Underlay و ارتباط NSX با شبکه فیزیکی از طریق آن قابل بررسی است.

برای مثال، وقتی یک ماشین مجازی به سرویس دیگری دسترسی ندارد، صرفاً دیدن وضعیت vNIC یا Port Group کافی نیست. Operations for Networks کمک می‌کند مسیر ترافیک از VM تا NSX و تجهیزات فیزیکی بررسی شود و نقطه اختلال سریع‌تر پیدا شود.

این سرویس در VCF با NSX و سایر اجزای پلتفرم یکپارچه است. برخی قابلیت‌های پیشرفته Network Observability یا اتصال به سرویس‌های Add-on ممکن است مجوز جداگانه بخواهند، اما پایه عملیات شبکه یکی از تفاوت‌های مهم VCF با VVF است.

7. VCF Operations Fleet Management

Fleet Management وظیفه دارد چند VCF Instance و اجزای آن‌ها را با دید متمرکز مدیریت کند. نصب، Import یا Convert محیط‌ها، موجودی، Lifecycle، Upgrade، مدیریت لایسنس و هماهنگی اجزای پلتفرم در این مدل اهمیت پیدا می‌کند.

در VVF، تمرکز Lifecycle بیشتر روی vCenter و ESX Clusterهاست. در VCF، باید نسخه و سازگاری vSphere، vSAN، NSX، Operations، Automation و سرویس‌های مدیریتی با هم کنترل شود. Fleet Management برای حل همین مسئله طراحی شده است.

8. VMware Cloud Foundation Automation

VCF Automation لایه Self-Service و Infrastructure as Code پلتفرم است. این محصول اجازه می‌دهد سرویس‌های زیرساختی به‌جای اجرای دستی توسط ادمین، از طریق Catalog، Blueprint، API، CLI یا کد تعریف و ارائه شوند.

تیم زیرساخت می‌تواند سیاست‌های Approval، مدت استفاده، Naming، Placement، Network، Security Group و عملیات Day 2 را مشخص کند. سپس کاربر یا تیم توسعه، سرویس مجاز خود را درخواست می‌دهد و Automation آن را طبق Policy پیاده‌سازی می‌کند.

این سرویس می‌تواند با GitHub، GitLab، Bitbucket، Terraform Provider، Ansible، ServiceNow و ابزارهای دیگر یکپارچه شود. بنابراین VCF Automation فقط برای ساخت خودکار VM نیست؛ قرار است فرآیند ارائه زیرساخت را استاندارد، قابل تکرار و قابل کنترل کند.

9. VMware HCX

HCX برای Migration و جابه‌جایی Workload میان محیط‌های VMware استفاده می‌شود. این محصول در سناریوهای انتقال ماشین‌های مجازی بین دیتاسنترها، ادغام زیرساخت‌ها، مهاجرت به VCF و جابه‌جایی Workload میان Private Cloud و Cloudهای سازگار کاربرد دارد.

مزیت HCX این است که مهاجرت را فقط در سطح Copy یک ماشین مجازی نمی‌بیند. قابلیت‌هایی مانند Network Extension، Mobility و مدیریت Migration در مقیاس بالا کمک می‌کنند انتقال Workload با تغییرات کمتر در آدرس‌دهی و معماری برنامه انجام شود.

10. VCF Private AI Services

Private AI Services مجموعه‌ای از سرویس‌ها برای اجرای Workloadهای هوش مصنوعی در زیرساخت خصوصی سازمان است. هدف این است که سازمان بتواند مدل‌ها، داده‌ها و پردازش‌های AI را در محیط تحت کنترل خود نگه دارد و در عین حال از GPU، VM، Kubernetes و Automation پلتفرم استفاده کند.

در VCF 9.1 قابلیت‌هایی مانند Model Runtime، Model Store، AI Metrics، Deep Learning VM Template، Vector Database برای سناریوهای RAG، Data Indexing and Retrieval و Agent Builder در نقشه قابلیت‌های Private AI دیده می‌شوند.

با این حال، صرف خرید VCF به این معنا نیست که هر سناریوی AI بدون پیش‌نیاز دیگری قابل اجراست. سخت‌افزار GPU سازگار، طراحی شبکه و Storage، نرم‌افزارها و در برخی موارد Entitlement یا Add-on تکمیلی باید جداگانه بررسی شوند.

11. VCF Installer و مدیریت Lifecycle

VCF Installer محصول مصرفی روزمره‌ای مانند vSphere یا NSX نیست، اما در معماری نسخه 9 نقش مهمی دارد. از آن برای استقرار یک محیط جدید، Import یا Converge محیط vSphere موجود و آماده‌سازی اجزای موردنیاز VCF استفاده می‌شود.

پس از استقرار، Lifecycle Management باید نسخه‌های سازگار اجزای پلتفرم را کنترل کند. در یک VCF واقعی نمی‌توان بدون بررسی Compatibility، فقط ESX یا NSX را مستقل ارتقا داد. پلتفرم باید وضعیت کل Stack، ترتیب Upgrade، Precheckها و وابستگی‌ها را مدیریت کند.

این هماهنگی یکی از مزیت‌های اصلی VCF است؛ اما هم‌زمان باعث می‌شود طراحی، استقرار و نگهداری آن نسبت به یک محیط VVF دانش و برنامه‌ریزی بیشتری بخواهد.

چه مواردی با وجود VCF باز هم لایسنس جدا می‌خواهند؟

یکی از اشتباهات رایج این است که تصور کنیم VCF تمام محصولات VMware را بدون محدودیت شامل می‌شود. Broadcom در اسناد نسخه 9.1 تأکید کرده که Advanced Services جداگانه فروخته می‌شوند.

مهم‌ترین نمونه‌ها عبارت‌اند از:

• VMware Avi Load Balancer برای Load Balancing پیشرفته و Application Delivery
• VMware vDefend Firewall و قابلیت‌های امنیتی پیشرفته
• VMware Live Recovery و سرویس‌های کامل Cyber/Disaster Recovery
• VMware Advanced Cyber Compliance
• Data Services Manager و برخی Application/Data Services
• ظرفیت اضافه vSAN
• برخی قابلیت‌های پیشرفته Network Observability، Business Operations و Identity Security

بنابراین در طراحی Bill of Materials و برآورد هزینه، باید بین Core VCF Entitlement و Advanced Services مرز روشنی وجود داشته باشد. اینکه یک محصول با VCF یکپارچه می‌شود، الزاماً به این معنا نیست که مجوز استفاده کامل از آن داخل لایسنس پایه VCF قرار دارد.

جمع‌بندی محصولات داخل دو پکیج

تا اینجا تفاوت اجزای دو پکیج مشخص شد؛ اما صرف دانستن فهرست محصولات برای انتخاب کافی نیست. در بخش دوم باید ببینیم این تفاوت‌ها در معماری واقعی چه اثری دارند: شبکه VVF و VCF چقدر متفاوت است؟ VKS در هرکدام چه محدودیت‌هایی دارد؟ آیا هر سازمان بزرگی الزاماً به VCF نیاز دارد؟ آیا می‌توان ابتدا VVF خرید و بعد به VCF رفت؟ و از نظر مسیر شغلی، VVF Admin و VCF Admin دقیقاً چه مهارت‌هایی باید داشته باشند؟

این موارد را در بخش دوم مقاله با سناریوهای واقعی و جدول تصمیم‌گیری بررسی می‌کنیم.